De puzzel



Ik puzzel graag. Houdt mijn brains soepel en lenig (hoop ik). Dus ik kraak iedere morgen de breinbreker in onze krant, meestal te samen met mijn tweede en derde kop koffie en de vierde en vijfde sigaret van Lulu. Lucky doet dan het restant van zijn nachtslaap. Verschrikkelijk wat die jongen een slaap nodig heeft. Amper heeft hij zijn blikje Baldo, van de Aldi, verzwolgen of hij stapt alweer slaapdronken in zijn bedstee op het terras, de restjes in zijn bak gul overlatend aan onze huismussen die dan twee rijen breed luid sjilpend al hun opwachting gemaakt hebben.
Ik maak me daar wel eens ochtendzorgen over. Er is al zoveel dierenleed in ons land. Als daar ook nog eens zwaarlijvige mussen met een verhoogd cholesterol bijkomen. Zou het niet beter zijn om broodkruimels van zwart roggebrood te strooien. Straks zitten we ook nog zonder inheemse huismussen, nietwaar?
Welwaar! Dan gaat het precies als met de korenwolf! Dan moet je met fokkoppels uit het buitenland, via subsidie van Das en Boom enz. Typisch mijn ochtendhumeur.
Lulu is een praktische vrouw en had een van mijn zeldzame, goede oplossingen ingestuurd. Uiteraard zonder mijn medeweten, want dat brengt ongeluk.
Prompt had zij - dus eigenlijk ik - prijs. Twee kaartjes voor Glanerbrook.
Ik stelde voor om die dingen iemand te schenken. Wat moet je op onze leeftijd in een zwembad? Te ijdel voor tussen de bejaarden en te verlept voor tussen de jeugd. Anders gezegd je wordt daar hard geconfronteerd met de huidige bouwvallige toestand en de definitief vergane glorie. Zo is het en helaas verandert dat ook niet meer!
Lulu wilde de biljetten zelf consumeren. Ze had er per slot van rekening iets voor gedaan.
Goed dan gaan we zwemmen. Kome wat komt!
Eerst moest nog een nieuwe swimsuit, of hoe zo'n ding dan mag heten, aangeschaft worden. Ik mag Nicodemus heten als ze dat niet in de Viva gelezen heeft.
Enfin daar zijn we twee middagen, met de bijkomende stress, mooi mee bezig geweest. In den beginne dacht ik dat het allemaal best zou lukken, ik had haar per slot van rekening al een paar maal verzekerd dat ze er prima in uitzag (een figuurtje als Silvana DD, in la Dolce Vita) maar dat het nu wel tijd werd om op een terras een pilsje te vatten.
”Zijn mijn koplampen niet te opvallend?” wilde Lulu nogmaals weten.
”Komt mijn kont niet te fors over, pas de kleur wel bij die van mijn haren?”.
”Wel nee,” zei ik en zag tot mijn schrik dat ik in de - multiple choice mode - het verkeerde hokje aangekruist had. Dat overkomt me na 40 jaar huwelijkse staat nog maar zelden.
”Dan laat je toch effe een nieuw kleurtje bij de kapper zetten,”” trachtte ik mijn blunder te corrigeren. Maar je zit dan al in het probleem van Murphy, en als het eenmaal mis gaat krijg je ook nog met de wet op het behoud van ellende te maken.
Stom, stom, stom. Lulu greep haar kans om mij dat duidelijk te maken.” Je laat geen kleurtje zetten en gaat daarna zwemmen,” wees ze me hardvochtig terecht.
”Kun je ze dan niet waterdicht laten maken of sealen of iets dergelijks,” probeerde ik het opnieuw.
”Suffie,” zei Lulu: ”Je snapt er weer eens niets van, een vrouw koopt gewoon niet in de eerste de beste winkel. Dat zijn emotionele, dus irrationele aankopen.”
Knal, die zat, want ze citeerde mij.
”Dus,”” recapituleerde ik zwak: ”Het is vandaag 4 september en Windows 7 komt op de markt. Ik moet dus doen alsof ik een geïnteresseerde koper ben bij de Regenboog en bij Dixon en pas morgen elders kopen. Dan is dat een weloverwogen koop? ”
”Juist,” zei Lulu: ”Nou snap je het eindelijk.”
Ik heb een tijdje mijn pols in de gaten gehouden, dit zou wel eens aanleiding kunnen zijn tot hartritmestoornissen.





© FvdB

september 2000




mailbus van Frants

terug naar klets